OBRADOV TOMISLAV – general-potpukovnik (1943-2014)

SEĆANJE OBRADOV TOMISLAV – general-potpukovnik (1943-2014)

Rođen je 24. novembra 1943. godine u Kuli, Republika Srbija. Preminuo 15.1.2014 u VMA Bograd, a sahranjen na beogradskom groblju Orlovača 18.1.2014. godine.

obradov-tomislavOsnovnu školu završio 1959., Artiljerijsku podoficirsku školu 1961., Vojnu akademiju Kopnene vojske – smer artiljerija 1968., Komandno-štabnu akademiju Kopnene vojske 1979. i Komandno-štabnu školu operatike 1988. godine.

Unapređen je u čin general-majora 27.12.1995. i general-potpukovnika 16.6.1999. u kojem je penzionisan 31.3.2001. godine.

Obavljao je dužnosti: komandir odelenja i školovanje u Vojnoj akademiji Kopnene vojske (1961–1968), Skoplje i Beograd; komandir voda (1968–1973), Zadar; komandir baterije (1973–1975), Zadar; nastavnik u Artiljerijskom školskom centru (1975–1980), Zadar; komandant pitomačkog diviziona (1980–1982), Zadar, načelnik škole i kurseva u Artiljerijskom školskom centru (1982–1985), Zadar; referent u Upravi artiljerije (1985–1988), Beograd; komandant raketno-artiljerijske brigade (1988–1992), Banja Luka; načelnik Organa artiljerije Komande 1. Armije (1992–1993), Beograd; komandant Drinske divizije (1993–1999), Valjevo; načelnik Četvrte uprave Genearlštaba Vosjke Jugoslavije (1999–2001), Beograd.

Učestvoavo u odbrani od agresije NATO na Saveznu Republiku Jugoslaviju (24.3–26.6.1999).

Odlikovan je Medaljom za vojne zasluge (1970), Medaljom za vrline u oblastima odbrane i bezbednosti (1979), Medalja za zasluge u privredi prvog stepena (1989) i Ordenom Vojske Jugoslavije prvog stepena (1999).

Iza sebe ostavio suprugu Mirjanu. kćerku Jelenu i sina Miroslava i dvoje unučadi.

Na komemorativnom skupu u Vojnoj akademiji govorio general Branković Ilija: Tomin put može da posluži kao opelo generaciji ubeđenih koju čine ratna i posleratna deca onih koji su izneli rat i revoluciju i zavetovali svoju decu da čuvaju tu građevinu kao potporni stubovi koje su izgradili učiteljica, komandir i pokoji sveštvenik. Ta generacija nije prevarena jer je živela u državi čiji je pasoš bio najtraženija roba na planeti. Za razliku od drugih vojnika Toma je imao netipičnu osobinu – sposobnost dugog i strpljivog slušanja, kojeg ima tako malo u okruženju koje neguje kratkoću saopštenja.

Na groblju Orlovača od Tomislava se oprostio, u ime Kluba generala i admirala Srbije, general Terzić Zlatoje koji je u svojoj besedi pored ostalih prigodnih reči rekao: Uspešno je obavljao najviše komandne dužnosti i u vremenima koja nisu bila laka i za koje se sve može reći sem da su bila normalna. Reč je o vremenima u kojima je voljom stranih moćnika, a u z saradnju vlastoljubivih, veštih i bezobraznih domaćih, razbijena Jugoslavija. Teško je bilo ostati normalan i zaštiti svoje potčinjene od agresivinih političara i kriminalaca, a Tomislav je to uspevao. Toma je cenio vojni poziv i uniformu. U potčinjenima je poštovao ljudsko kao u svakom saradniku, a okolina ga je uvažavala.